नेपाल राजनीतिक रुपमा हिन्दू राष्ट्र होइन तर ऐतिहासिक, सांस्कृतिक र सामाजिक दृष्टिले यो एउटा हिन्दू राष्ट्र नै हो। धर्मनिरपेक्षताको अर्थ मेरा पितापुर्खाले मानिआएको सनातन हिन्दू धर्मको समूल नष्ट गर्ने षड्यन्त्रहो भने त्यस्तो धर्मनिरपेक्षताको म विरोध गर्छु। धर्मनिरपेक्षता मैलेपूजा गर्ने गाई काट्न पाउने अधिकार हो भने म त्यस्तो धर्मनिरपेक्षताको विरोध गर्छु। धर्मनिरपेक्षताको नाममा कसैले मेरो धर्मको अपमान गर्न पाउने छैन। धर्मनिरपेक्षता भनेको कुनै धर्मको अस्तित्वमा प्रहार गर्नु होइन। सबै धर्मको सहअस्तित्व हो। आधुनिक युगमा सहअस्तित्वको सिद्धान्तलाई कुनै पनि समाजले अस्वीकार गर्न सक्दैन। यद्यपि क्रिश्चियानिटीको आडमा नेपालमा हिन्दू धर्मको समूल नै नष्ट गर्ने प्रयास भइरहेको छ भन्ने आरोप प्रखर रुपमा उठिरहेको छ। यसमा आंशिक सत्यता पनि छ। तरकारी व्यापारीजसरी घरघर आएर धर्मको प्रचार गर्नु, आफ्नो धर्म ठूलो हो भनेर बखान गर्नु, नसुन्नेलाई सैतानलेखत्तम गर्छन् भन्ने धम्की दिनु सायद क्रिश्चियानिटीको धर्म पनि होइन। तर, क्रिश्चियानिटीको प्रचारप्रसार गर्नेसंघसंस्था सस्तो दोकानदारीमा उत्रिएका छन्। काठमाडौंमा बसेर अन्तर्राष्ट्रियसंस्थामा काम गर्ने एक कास्मिर सज्जनले अस्ति मलाई भनेथे, ‘म नेपालप्रति चिन्तित छु। कास्मिर शिवको भूमि हो। शैविजम कास्मिरबाटै फैलिएको होे।१५ औं शताब्दीसम्म कास्मिरका सबै बासिन्दा हिन्दू थिए। मुस्लिम अतिक्रमणपछि अहिले कास्मिरमा हिन्दूको संख्या मुस्किलले एक प्रतिशत होला। त्यहाँका सबै हिन्दू समयक्रममा धपाइए। नेपालमा पछिल्लो समयमामैले देखेको धर्म परिवर्तनको लहरले यो कुनै समयमा कास्मिर बन्ला, हिन्दूहरु सबै खेदिएलान् वा धर्मपरिवर्तन गरेर क्रिश्चियन बनाइएलान् भन्ने चिन्ता लाग्छ मलाई।’उनको त्यो चिन्तालाई म नाजायजभन्दिन। उनी एक हिन्दू हुन् जो हजारौं वर्षको कास्मिर बसोबास छाडेर अहिले मध्यप्रदेश प्रदेशमा बस्न बाध्य भएका छन्। धर्मको अतिक्रमणले उनले आफ्नो थातथलो छाड्नुपर्यो। ‘हामी पनि कस्मिरबाट धपाइएका हिन्दू हौँ,’ उनले भनेथे। अहिले पनि कास्मिरप्रतिको उनको प्यार भारतको अन्य कुनै भूभागभन्दा धेरै बढी छ।म हिन्दू हुँ। म हिन्दूधर्मको नियमित अभ्यास गर्दिन वा कम गर्छु तर मेरो इतिहास हिन्दू हो। मेरोसंस्कृति हिन्दू हो। मेरो सामाजिकता हिन्दू हो। मेरा पितापुर्खा हिन्दू हुन्। म कश्यप गोत्रको हुँ। कश्यप ऋषिको सन्तान हुँ म। म कहिल्यैपनि अर्को धर्मको हुनै सक्दिन। म अर्को धर्मको हुनु भनेको मैले मेरा पितापुर्खाको अपमान गर्नु हो, कश्यप ऋषिको अपमान गर्नु हो। मेरो समाजले हरेक दिन गायत्री पाठ गर्नुहुन्छ। मेरो आमा हरेक दिन तुलसीमा पानी चढाउनुहुन्छ। मेरो हजुरबुबा बोलीपिच्छे ‘ओम’ भन्नुहुन्थ्यो। मेरो परिचय हिन्दू हो। जसरी मेरो जाति नेपाली हो, मेरो भाषा नेपाली हो, त्यसैगरी मेरो धर्म हिन्दू हो। हिन्दू नेपाली भन्नुमा म गर्व गर्छु। नेपालमा अधिकांशमानिस हिन्दू छन्। सामाजिक, सांस्कृतिक र ऐतिहासिक रुपमा नेपाली समाज हिन्दू हो। हिन्दू हाम्रो समाजको पहिचान हो। विदेशीको आडमा यसलाई लुकाउनुपर्ने, विलीन गराउनुपर्ने वा यो हाम्रो समाजको परिचय हो भन्न डराउनुपर्ने कुनै कारण छैन। हो, नेपाली समाज हिन्दू भएकै कारणले राज्यले दिने हकअधिकार र सुविधाहरुमा अर्को कुनै पनि धर्मको मानिसलाई विभेद हुनु हुँदैन। क्रिश्चियन, मुस्लिमवा अन्य धर्मका मानिसहरुलाई हिन्दूबहुल नेपाली समाजमा कुनै पनि प्रकारकोअपमान, अवहेलना वा अन्याय हुनु हुँदैन। त्यसको अर्थ धर्मनिरपेक्षताको नाममा हिन्दू परिचयलाई धूलिसात् गर्ने पनि होइन। धर्मनिरपेक्षता भनेको एउटा राजनीतिक शब्दावली हो। सबै धर्मका नागरिकले पाउनुपर्ने राजनीतिक अधिकारको वकालत गर्ने विषय हो यो। धर्मनिरपेक्षता भन्ने शब्दको आडमा समाजको सांस्कृतिक, सामाजिक र ऐतिहासिक परिचयमाथि कुनै पनि प्रकारको प्रहार हुनु वा गर्ने प्रयास गरिनुस्वीकार्य हुनै सक्दैन। २०६२/६३ को आन्दोलनले गणतन्त्र, संघीयता र धर्मनिरपेक्षता ल्यायो। गणतन्त्र वा संघीयता आन्दोलनको माग र समयको आवश्यकता थियो। तर, धर्मनिरपेक्षता आन्दोलनको माग थिएन। जसरी धर्मनिरपेक्षता हामीकहाँ भित्र्याइयो, त्यो प्रश्न गरिनैपर्ने सन्दर्भ हो। जसरी धर्मनिरपेक्षताको आडमा गाउँगाउँमा क्रिश्चियानिटीकोप्रचारप्रसार भइरहेको छ वा जसरी पूजापाठ गर्नु वा भगवान शिवको आराधना गर्नुलाई ‘पाखे परम्परा’ वा ‘आधुनिक बन्न नसकेको’ रुपमा चित्रण गर्ने वा बुझ्ने प्रयास भइरहेको छ, के यी स्वीकार्य हुन सक्छन्? धर्मनिरपेक्षता भनेको हिन्दू धर्मको अपमान होइन। सबै धर्मका मानिसहरुको राज्यका सबै स्रोतहरुमा समान पहुँचको अधिकार सुनिश्चित गर्ने विषय हो। यो राजनीतिक अधिकारको विषय हो, क्रिश्चियन वा मुस्लिम भएकै कारण कसैकोअपमान गर्न नपाइने सुनिश्चितता हो। र, यसको अर्थ हिन्दू धर्मको डोरी नेपाली समाजले छाड्ने भन्नेकिञ्चित होइन। हिन्दू धर्मको डोरी नेपाली समाजको आधार हो। यो आधारको सत्यलाई हामीले स्वीकार गर्नैपर्छ। हिन्दू हुनु भनेको पाखे हुनु होइन। कतिपय बौद्धिक मानिसहरु धर्मनिरपेक्षताको पक्षमाबहस गर्दा नेपाली समाजको हिन्दू आधार बिर्सन्छन् वा बिर्सने प्रयास गर्छन्। आफ्नो गोत्र वा जराको बारेमा ध्यान राख्दैनन्। आफ्ना पितापुर्खा वा स्रोतको बारेमा थाहा नपाएझैं गर्छन्र तिनको अपमान गर्छन्। धर्मनिरपेक्षता राजनीतिक अधिकारकोविषयमात्र हो तर सामाजिक, सांस्कृतिक र ऐतिहासिकरुपमा नेपाल हिन्दू राष्ट्र हो भन्ने सत्यलाई स्वीकार गर्दैनन्।बहुसंख्यक नेपालीको परम्परा त्यही हिन्दू परम्परा हो। बहुसंख्यक नेपालीको स्रोत हिन्दू नै हो। भाषा वा जातिजसरी नै धर्म कुनै संकुचित विषय होइन। यो एउटा समाजलाई बाँध्ने कानुन हो। सदियौंदेखिका परम्पराका आधारमा बनेको कानुन। म हिन्दू धर्म मान्छु भन्नु भनेको हिन्दू धर्मले निर्देशित गरेको परम्परा वा संस्कारहरुलाईपालना गर्छु भनेको हो। यसमा संकोच मान्नुपर्ने वा अपमान महसुस गर्नुपर्ने कुनै कारण छैन।हो, समाजमा हिन्दूको नाममा राजनीति गर्ने एउटा जमातले बिस्तारै फणा उठाइरहेको छ। ऊ धर्मराजनीतिको आडमा समाजको लय बिगार्न चाहन्छ। ऊ अहिलेको राज्यसत्ता विरोधी हो। एकजना वरिष्ठ प्रहरी अधिकारीले केही दिनअघि अनौपचारिक बातचितमा बताए अनुसार तराईमा भित्रभित्रै हिन्दू धर्मकोनाममा आन्दोलन मच्चाउने तयारी भइरहेको छ। त्यो बल समाजलाई उत्तेजित गर्न चाहन्छ र भाँडभैलो मच्चाउन चाहन्छ। समाजलाई उत्तेजित बनाउन प्रयास गर्ने र भाँडभैलो मच्चाउन खोज्ने जमात हिन्दू हुनै सक्दैन। हिन्दू हुनु भनेको सामन्तवादी हुनु होइन। हिन्दू हुनु भनेको युगअनुकूल राज्यव्यवस्थाकोविरोधी हुनु होइन। हिन्दू हुनु भनेको निरंकुश हुनु होइन। हिन्दू हुनु भनेकोसमानता र अधिकारविरुद्ध उभिनु होइन। नेपाली राजनीतिको अग्रस्थानमा अहिले कि हिन्दूविरोधी छन्, कि हिन्दू हुँ भनेर बोल्न नसक्नेहरु छन्, कि हिन्दू धर्मको नाममा राजनीति गर्नेहरु छन्। हिन्दूविरोधी वा हिन्दूको नाममा राजनीति गर्नेहरुसँग ‘रामराम’ बाहेक मेरो भन्नु केही छैन। हिन्दूभएर हिन्दू हुँ भनेर बोल्न नसक्नुजस्तो धर्म, समाज, पितापुर्खा र आफ्नो अपमान भने अरु केही हुनै सक्दैन। आफू र आफ्नो संस्कृतिको अपमान गर्नेहरुले समानतार अधिकारको नारा ल
